Leeftijdsdiscriminatie is een probleem dat we vaak niet zien — juist omdat het zo vanzelfsprekend is geworden.

Er was een tijd dat het normaal werd gevonden dat mannen meer rechten hadden dan vrouwen. Totdat bewegingen zoals de Dolle Mina dat doorbraken. Wat ooit “gewoon” was, werd onacceptabel.

Vandaag hebben we een nieuwe blinde vlek: leeftijd.

In de politiek, ook in de gemeenteraad, gaat veel aandacht naar jongeren. Begrijpelijk — zij hebben de toekomst. Maar ouderen hebben het heden. Toch krijgen hun belangen vaak minder prioriteit. Ervaring telt minder dan vernieuwing, terwijl juist die ervaring van grote waarde is.

Dat is leeftijdsdiscriminatie. Subtiel, maar structureel.

In een samenleving die vergrijst, is dat niet alleen onrechtvaardig, maar ook onverstandig. Wie ouderen negeert, mist kennis, betrokkenheid en een grote groep actieve inwoners. Een inclusieve samenleving betekent dat iedereen meetelt — in beleid én in aandacht.

Daarom is het tijd voor een nieuwe beweging.

Dolle Opa’s.
Mensen die zichtbaar maken dat leeftijd geen beperking is, maar kracht. Die opstaan en zeggen: wij doen mee, wij hebben iets te zeggen, wij horen erbij.

Niet tegen jongeren — maar vóór evenwicht.

Want uiteindelijk geldt:

Gepensioneerden hebben de toekomst.